از دشنام مردان
در امان نبوده ام
که خطوط افتاده بر
پیشانی هایشان
رد بالا رفتن زنی ست
که هرگز سر بر نگردانده
به صدای شلیک ها،
کافیست به انگشتانشان فکر کنم
ماشه را می چکانندو
دندان پلنگی پا به ماه را
می آویزند
از پوزه ی تفنگ ها...
با این همه زخم
هرگز از خودم کوتاه نیامده ام
هرگز از دوست داشتن
از کشتن شان
در میدان شعری بلند
کوتاه نیامده ام
تصویر:
زنان در جنگ ، توسط شارلوت ویلسون ؛ زنان جنگ صلح
پ.ن:
شعرزیبایی از آمنه قهرمانی را بخوانید در این آدرس
بوسه های برزخ
+ نوشته شده در یکشنبه 22 بهمن1391ساعت 9:3 بعد از ظهر  توسط سیده فاطمه صداقتی نیا(فاطو)