تمام زنهای پیش از تو

کوشش و خطای آفرینش بود!

حالا هرکس به تو شبیه تر باشد

زیباتر است

زیبایی ات درد دارد

-          خورشید هر روز غروب

کیسه اش را از مس های مذاب پر می کند

تا در پشت کو های نیمه شب

مجسمه ای از تو بسازد –

زیبایی ات دردناک است

جدایت کرده ام

از مایملک ِ سرداران  ِ جان به در برده از جنگ

الهه ی دیوانگی!

        ملکه ی فاجعه !

        گوش هایت را به من بده !

                                        -  حلزونهایی از بلور

                                                    در میان گندمزار –

لبخند می زنی به فروتنی سپیده دم

زیبایی ات دردناک است

                      خشمت باشکوه

                     - گدازه های آتشفانی ست

                                که از اقیانوس سر برآورده باشد-    

  لب هایت گلی ست

               که نامش از زبان زنبورها نمی افتد

تو را کدام قبیله باستانی

در تمدنهای منقرض شده ی تاریخ

                               به جا گذاشته است

                                    که جادوی لبخندت

                                         در هیچ دخمه ای جا نمی شود

 

مجسمه ها از خیره شدن خسته نمی شوند!

تقصیر تو نیست که زیبایی

            چشمهای من زیادی می بینند

این شعرها هم

        مالیات نگاه کردن به چشمهای توست

حالا من به جهنم!

تو خودت چطور

این همه زیبایی را تحمل می کنی؟!